Direct hulp nodig? Bel meteen: 06 53 95 79 89 info@huwelijkstrainer.nl

Steeds meer realiseer ik me dat het bij het hebben en houden van een relatie gaat om wat er werkelijk toe doet. Het belang van een goede relatie is niet wat je hebt en bezit. De essentie zit hem in ‘er zijn’. Jij en ik. Ieder voor zich.  En aan elkaar toegevoegd samen meer van waarde.

Aan het begin van mijn huwelijk was ik een volger. Ik deed wat anderen deden, bouwde aan huis en gezin omdat dat de logische volgende stap was, kocht spullen die anderen kochten, werkte omdat anderen werkten, stopte met werken omdat anderen stopten met werken toen er kinderen kwamen. Zonder me ooit af te vragen waarom ik deed wat ik deed.

En zo werd mijn leven steeds meer en steeds voller. Meer spullen, meer werk, meer activiteiten, meer kosten, meer zorgen en stress. Maar al dat meer leverde me uiteindelijk niets op van werkelijke waarde. Herken je dat?

En zo werd mijn leven steeds meer en steeds voller. Meer spullen, meer activiteiten, meer zorgen en stress.

Pas na 20 jaar huwelijk, vroeg ik me af: waarom? Wat wil ik eigenlijk? Wat kan ik?  En word ik daar gelukkiger van? Worden wij daar gelukkiger van? Misschien vergaat het jou net zo. Kijk je met een eerlijke blik naar je leven en kom je tot de ontdekking: is dit wat ik wil?

Toen ik vanaf 2010 te maken kreeg met een spierziekte, moest ik noodgedwongen veel beter mijn tijd en energie gaan verdelen. Hoe kan het simpeler? Eenvoudiger? Wat geeft energie? Wat kost energie? Is er een andere manier?

Zo heb jij vast ook je eigen verhaal. Heb je er ooit bewust bij stil gestaan wat jouw verhaal is? Of leef je je leven op de automatische piloot?

Ik ben langzamerhand mijn verhaal gaan herschrijven. En doe niet meer klakkeloos wat anderen doen. Elke dag probeer ik even stil te worden, naar binnen te keren en mezelf af te vragen: hoe ga ik vandaag het verschil maken?

Het is een pijnlijk maar boeiend proces dat soms dwars in gaat tegen de patronen die ik gewend was.

Misschien was ik daarom wel meer dan een jaar stil op dit blog.

Stilte

In die stilte heb ik mijn kracht en mijn vertrouwen terug gevonden. En heb ik opnieuw leren focussen op dat wat echt belangrijk is. Meer te zijn met minder. Het leven te ontdoen van alles wat overbodig is. Weet je wat dat betekent? Steeds gemakkelijker worden en lichter leven? Ik wou dat ik dat veel eerder had ontdekt.

Mijn relaties ver weg en dichtbij heb ik onder de loep genomen en gaandeweg mijn aandacht volledig gericht op diegenen die het meest met mij verbonden zijn.

Ook mijn huis en huishouden ben ik stukje bij beetje aan het ontdoen van alle overtolligheid. Nog ben ik verbaasd over alle items die ik in 2009 liet verschepen van Curaçao naar Nederland toen we (r)emigreerden. Wat een waanzin! Alsof ik met de meegebrachte spullen toch iets kon vasthouden van mijn tropische leven daar. En wat leeft het lekker licht nu ik steeds meer dingen kan loslaten door ze weg te geven of weg te gooien.

168 uren

Ik doe veel minder. Mijn agenda straalt rust uit nu ik steeds bewuster kies voor het invullen van mijn 168 uren per week. Met trots kan ik vertellen dat ik er voor het eerst van mijn leven geen enkele vrijwilligertaak meer op mijn schouders rust. En ik schaam me er niet eens meer voor om dat hardop te zeggen. Natuurlijk doe ik wel dingen vrijwillig. Maar dan ook echt vrijwillig 🙂

Wat ik vooral heb moeten loslaten in dit proces zijn verwachtingen. Van anderen. En van mezelf. Nee zeggen wanneer iemand een beroep op je doet, voelt nog steeds tegennatuurlijk. Maar ik besef dat ik daarmee steeds vaker “ja” zeg tegen mezelf.

In de bijbel, mijn belangrijkste bron van inspiratie, is een van mijn lievelingsverhalen het verhaal van Martha en Maria wanneer Jezus bij hen thuis op bezoek komt en Martha in haar eentje aan het redderen is om het iedereen naar de zin te maken, terwijl haar zus aan de voeten van Jezus zit om te luisteren. Martha doet haar beklag bij de Heer, maar hij geeft haar geen bijval: “Martha, Martha,” antwoordt Jezus: “Wat maak je je toch druk! In het leven heb je niet zoveel nodig. Eigenlijk maar één ding. Maria heeft dat ene ontdekt en het zal haar niet worden afgenomen.”

Ik vond het altijd een pijnlijk verhaal omdat het duidelijk is wie de heldin is van dit verhaal. Ik zou in dit verhaal de Martha zijn geweest. En vond het altijd zo sneu dat ze zo op haar plaats werd gezet.

Totdat ik die ene zin uit een nieuwe vertaling van de bijbel tot me liet doordringen:

“In het leven heb je niet zoveel nodig.”

Gevolgd door: “eigenlijk maar één ding.”

Maria had ontdekt wat dat was.

Mijn reis terug naar mezelf is een reis in de voetsporen van Maria. In stilte ontdekken wat er echt nodig is.